Kasia i Zosia mieszkają w pięknym domu, mają mamę i tatę, których bardzo kochają i bardzo chcą być z nich dumne, tylko czasami czują się samotne i odrzucone.

Mama i tata dziewczynek, skoncentrowani na własnych sprawach i próbach odnalezienia się w trudnej sytuacji życiowej, nie dostrzegają, że nie są dobrymi rodzicami. Ich córeczkom brakuje poczucia stabilizacji i bezpieczeństwa.

Jednak dzięki pomocy przyjaciół udaje się im wyjść z kryzysu rodzinnego. Dziewczynki nawiązują nowe przyjaźnie, odkrywają drzemiące w nich talenty. Dorośli natomiast dowiadują się, że poproszenia o pomoc kogoś z zewnątrz nie można odbierać w kategoriach wstydu.

Kolejna bajka terapeutyczna odpowiada na pytania: Jak czują się dzieci w rodzinie, która z pozoru jest taka jak wszystkie? Jak poprosić o pomoc i nie odczuwać wstydu z tego powodu? A przede wszystkim, w jaki sposób budować więź z dziećmi i dać im odczuć, że są kochane i mogą liczyć na swoich opiekunów.