Zofia Paśniewska-Kuć sięga do tych źródeł prawdy o człowieku, które - z racji swej złożoności i głębi - są niedostępne konwencjonalnym metodom psychologicznego poznania. Dzięki oryginalnej literackiej formie, ukazuje nie tylko subtelne odcienie przeżyć ale w lapidarny sposób przedstawia również własne dojrzałe przemyślenia dotyczące zagadnień ważnych z punktu widzenia rozwoju człowieka, psychologii klinicznej czy psychoterapii. Zwraca także uwagę na potrzebę kształtowania "prawdziwie humanistycznego" etosu zawodu psychologa.