Mierzona kwestionariuszem BHI-12 nadzieja podstawowa rozumiana jest, zgodnie z teorią E. Eriksona, jako przeświadczenie jednostki o uporządkowaniu i sensowności świata oraz jego przychylności ludziom. Przeświadczenie to stanowi czynnik warunkujący konstruktywne reagowanie człowieka na zmiany i przełomowe wydarzenia, zwłaszcza na sytuacje ponoszenia nieodwracalnych strat.

Opis: kwestionariusz składa się z 12 stwierdzeń; badany określa stopień, w jakim się zgadza z każdym z nich, korzystając ze skali od 1 ("zdecydowanie nie zgadzam się") do 5 ("zdecydowanie zgadzam się").

Rzetelność: zadowalająca zgodność wewnętrzna oraz stabilność, stwierdzone w badaniach starszych licealistów.

Trafność: wyniki BHI-12 korelują dodatnio ze zmiennymi osobowościowymi wskazującymi na dobre przystosowanie (np. z optymizmem, satysfakcją z życia, poczuciem wewnętrznej kontroli, otwartością na doświadczenia), a ujemnie z lękiem i depresyjnością. Stwierdzono też związek nadziei podstawowej mierzonej BHI-12 z konstruktywnym i prorozwojowym reagowaniem na sytuacje trudne. Analiza czynnikowa kwestionariusza ujawniła, zgodnie z oczekiwaniami teoretycznymi, dwa czynniki, z których pierwszy odnosi się do przekonań na temat przychylności świata, a drugi - do przekonań na temat jego porządku i przewidywalności.

Normy: stenowe, opracowane na próbie 592 licealistów.

Zastosowanie: w badaniach naukowych oraz w diagnozie indywidualnej (zwłaszcza przy prognozowaniu łatwości adaptacji, sposobów reagowania na stres i traumę oraz szans oddziaływań edukacyjnych czy psychoterapeutycznych).