IDS-2-N

Podtytuł: 
IDS-2 w wersji dla osób niewidomych lub w wysokim stopniu słabowidzących
Autorzy: 
Vera Heyl, Ursula Hofer, Markus Lang

Polska adaptacja:
Anna Matczak, Aleksandra Jaworowska, Diana Fecenec, Joanna Niedziela, Sylwia Tołczyk

IDS-2-N jest narzędziem przeznaczonym do badań indywidualnych, mającym na celu ocenę zdolności poznawczych i kompetencji u osób niewidomych lub w wysokim stopniu słabowidzących w wieku 5;0–20;11.

Struktura IDS-2-N jest wzorowana na IDS-2 (Grob, Hagmann-von Arx, 2018). Niektóre testy są identyczne w obu tych narzędziach, inne zostały tak zmodyfikowane, by mogły je wykonywać osoby niewidome, a cztery testy ze Skali IDS-2 w ogóle nie zostały ujęte w wersji dla osób niewidomych i w wysokim stopniu słabowidzących. W niektórych testach wykorzystywane pomoce mają dwie wersje: dotykową (wzrok nie jest angażowany w wykonanie) oraz wizualną (wykonanie wymaga posługiwania się wzrokiem). O tym, która wersja pomocy zostanie wykorzystana w badaniu, decydują zawsze preferencje badanego.

W świetle obowiązujących przepisów prawnych (Międzynarodowa Klasyfikacja Chorób ICD-10), za słabowidzącą uznaje się osobę, której ostrość wzroku w oku sprawniejszym, mierzona przy zastosowaniu najlepszej możliwej korekcji za pomocą okularów lub soczewek kontaktowych, wynosi od 0,05 do 0,3 (≤ 0,03), lub u której występuje porównywalny stopień ograniczenia możliwości widzenia (np. zawężenie pola widzenia). Osoba o ostrości wzroku wynoszącej od 0,02 do 0,05 (≤ 0,05) określana jest jako w wysokim stopniu słabowidząca, a osoba o ostrości wzroku mniejszej niż 0,02 jako osoba niewidoma.

Zgodnie z tym podziałem IDS-2-N to wersja testu dostosowana do potrzeb osób niewidomych oraz o wysokim stopniu słabowzroczności, tzn. ostrości widzenia ≤ 0,05. Dla osób o słabowzroczności w stopniu umiarkowanym lub lekkim, tzn. o ostrości wzroku wynoszącej od 0,3 do nie więcej niż 0,05, zostanie w przyszłości przygotowana kolejna wersja testu: IDS-2-S.

wróć

Secondary menu

płatności obsługuje payu