Autor: Perski Aleksander

Wydawca: JSantorski&Co.
Stres nie jest żadną chorobą - to rezultat tego, jak żyjemy, pracujemy, myślimy. Jeżeli chcemy uwolnić się od stresu, musimy zmienić nasz styl życia i bycia.

Długotrwałe pozostawanie pod wpływem stresu prowadzi do tego, że człowiek znajduje się przez dłuższy czas w ekstremalnej sytuacji fizjologicznej.
Aleksander Perski
Stres staje się plagą współczesnego człowieka. Nie sposób się w pełni od niego uchronić, bez znaczenia są tutaj wiek, wykształcenie i sytuacja zawodowa. Stres nasila się podczas społecznych przełomów. I właśnie dzisiaj, w dobie przekształcania się modelu społeczeństwa przemysłowego w informacyjno-usługowe jesteśmy szczególnie narażeni na stres. Aleksander Perski przedstawia najnowsze osiągnięcia, metody i terapie w dziedzinie walki ze stresem, analizuje indywidualne przypadki, doradza. Poradnik na czas przełomu pomoże nam, w tych trudnych czasach, powrócić do wewnętrznej równowagi i zapomnieć o stresie.

Aleksander Perski (ur. 1947) - docent psychologii klinicznej w Instytucie Karolińskim. W 1999 roku zorganizował przy Instytucie Karolińskim pierwszą w Szwecji Klinikę Stresu. Klinika, pod kierownictwem Aleksandra Perskiego, stała się centrum badań, diagnostyki, leczenia i rehabilitacji chorób spowodowanych stresem. Poradnik na czas przełomu jest rezultatem doświadczeń pracy z ponad 500 pacjentami.

Fragment

Po doświadczeniu wielu lat pracy z pacjentami, których dotknęło załamanie stresowe, jestem coraz bardziej przekonany o tym, że najwyższa pora, żeby określić jeden syndrom, którego objawy wskazują na znaczące ograniczenie mechanizmów adaptacyjnych oraz regeneracyjnej funkcji organizmu. Ograniczenie to wydaje się najczęściej zależeć od poważnego zaburzenia w tych układach organizmu, które zarządzają i organizują próbę powrotu do stanu równowagi. Zaburzenie w strukturach międzymózgowia, które rządzą naszymi działaniami, kiedy jesteśmy narażeni na poważne obciążenia, mogą doprowadzić do dezorganizacji obwodowego układu nerwowego, zarówno jego autonomicznej części sprawującej nadzór nad organami wewnętrznymi, jak i somatycznej, która związana jest z czynnością mięśni szkieletowych. Zaburzenie dotyczy również układu neuroendokrynologicznego, który rządzi przebiegiem procesów biochemicznych w ciele, oraz układu neurohormonalnego, który koordynuje czynnością mózgu i układu nerwowego.
Żadne z tych zaburzeń nie jest nowością. Były rozpoznane już od dawna przez wiele dziedzin medycyny i fizjologii. Koncepcja, że zdrowie oznacza równowagę między mechanizmami odbudowywującymi i mechanizmami spalania oraz że stres oznacza brak równowagi między tymi dwoma funkcjami organizmu, może pomóc nam spojrzeć całościowo na nasze reakcje na obciążenia. Koncepcja ta może również wytłumaczyć załamanie, do którego dochodzi, kiedy układ sterujący organizmu i odpowiadający za koordynację różnych funkcji ulega tymczasowej dezorganizacji.

Kiedy znajdziemy się w sytuacji, gdy obciążenia przewyższają nasze zasoby, a my jednak dalej uparcie walczymy, wówczas mogą wystąpić poważne objawy chorobowe. Stan ten można nazwać zapaścią stresową, syndromem wyczerpania albo, jak niektórzy wolą, wypaleniem.

Zapaść stresowa może objawić się ostrą chorobą serca i naczyń wieńcowych, wystąpić w postaci zawału serca albo zawału mózgu, ale również uzewnętrznić się objawami chorobowymi mięśni szkieletowych. Zapaść stresowa może również objawić się chorobami zakaźnymi, żołądkowo-jelitowymi lub chorobami skórnymi.

Choroby te występują powszechnie i stanowią najczęstszy powód długoterminowych zwolnień lekarskich oraz przejścia na wcześniejszą emeryturę. Prawdopodobną hipotezą jest to, że zmienione warunki życia oraz pracy mogą mieć decydujący wpływ na zachorowalność na poważne choroby somatyczne i psychiczne. W latach 80. i 90. przyczyną zachorowań na choroby serca i naczyń wieńcowych było prawdopodobnie nieprawidłowe odżywianie się, palenie papierosów, brak ruchu fizycznego. Główną przyczyną zachorowań dzisiejszych i przyszłych pacjentów jest podleganie stresowi oraz uderzające nieposzanowanie własnego czasu. Z jego braku przechodzimy do porządku dziennego nad złymi nawykami (niewłaściwe odżywianie, palenie papierosów), co w połączeniu z przesadzonymi reakcjami stresowymi może sparaliżować mechanizmy adaptacyjne i doprowadzić do zaburzeń w obwodowym i ośrodkowym układzie nerwowym, a w konsekwencji do szeregu chorób.

Próbowałem opisać zespół objawów, które mogą pojawić się pod wpływem przewlekłego stresu, kiedy integralność ośrodkowego i obwodowego układu nerwowego zostaje naruszona. Moim zdaniem ten charakterystyczny syndrom występuje zawsze w wypadku związanych ze stresem dolegliwości psychicznych i fizycznych. Możemy nadać mu nazwę wypalenie, nawet jeżeli badacze mają tutaj obiekcje ze względu na brak naukowej precyzji tego terminu. Tymczasem popularność nazwy wskazuje na to, że wyraża ona coś dogłębnie znanego wielu osobom. W Szwecji z grupą naukowców i lekarzy postanowiliśmy sformułować kryteria diagnostyczne takiego zespołu chorób stresowych i nazwać to syndromem wypalenia.

Ci, którzy zamówili ten towar, kupili też...

Techniki negocjacji.

Efekt Lucyfera

Charaktery nr 11 (142) 2008